
Personagestudie · Personages
The Trap Of Ace: het meisje in de spiegel en de jongen die nee zei
Personagestudie · redactie van My Passion ·
Over het boekEmerald Hutton
In een paar pagina’s ontmoeten we Emerald twee keer, en het verschil tussen die versies is precies waar het om draait. In de proloog is ze een meisje achter een zwartomrande bril, met ‘nerveuze ogen’, dat al twee uur in een make-over zit en maar blijft controleren of ze goed genoeg zal zijn voor een jongen van wie ze sinds haar zevende houdt. Ze is zo oprecht dat het grappig wordt — Beth moet haar zeggen dat ze moet ophouden met die ‘staarwedstrijd met jezelf’ — en ze straalt, in haar eigen woorden, ‘als een kerstboom’ wanneer hij haar een kruimeltje aandacht geeft.
De volwassen vrouw uit de flaptekst is haar tegenpool: ze vertrok naar New York met een gebroken hart, begroef de stukken ‘in het diepste hoekje van haar herinneringen’ en komt na haar studie terug, vastbesloten zichzelf te beschermen. Haar kracht is dat ze haar leven opnieuw heeft opgebouwd; ze koos afstand boven wachten en keerde bewust terug, niet per ongeluk. Haar zwakte zit in diezelfde keuze ingebakken. Een hart dat zo doelbewust is begraven, kan ook niet geraadpleegd worden. Het verhaal wil duidelijk weten of haar verdediging bescherming is of een bijzonder stevig gebouwde kooi.
Achilles Valencian
In de proloog is hij slechts een herinnering, maar wat voor een binnenkomer. Hij hurkt tot haar hoogte, kijkt met zijn ‘stormgrijze’ ogen in haar turquoise ogen, noemt haar zijn prinses en Rosebud en zegt vervolgens dat hij niet met haar kan trouwen: tederheid en afwijzing in één adem. Dat is hij in het klein.
De flaptekst geeft ons de volwassen versie: getekend door zijn verleden, gevuld met ‘bodemloze duisternis’, door iedereen gevreesd en als miljardair eigenaar van een imperium. Zijn kracht is zijn standvastigheid. Volgens de redactionele tekst is hij haar gedurende zeven jaar stilte blijven verlangen, en bleef zij zijn enige vaste lichtpunt. Zijn zwakte zit in de manier waarop hij dat uit. Een man die liefde ziet als een territorium om te veroveren en een spel om te winnen, heeft toewijding verward met bezit. Het verhaal presenteert die verwarring als iets wat opgelost moet worden, niet als iets om te negeren.
Hun dynamiek
Drie scheve verhoudingen stapelen zich op. Ten eerste haar broer: Achilles was haar hele leven structureel verboden terrein. Ten tweede hun geschiedenis: hij weet precies waar haar kwetsbare plekken zitten, omdat hij de meeste ervan zelf heeft helpen maken. Daarmee is hij de slechtst denkbare tegenstander. Ten derde de ongelijke verdeling van informatie. Zij weet wat hij heeft gedaan. Hij heeft blijkbaar redenen die zij nooit heeft gehoord. De flaptekst omschrijft haar dilemma als het onderscheiden van ‘de vlammen van liefde en verlangen’ van de val zelf. Dat is een oprecht sterke kwestie voor een tweede-kansromance, omdat het obstakel geen misverstand is dat in één gesprek kan worden opgehelderd. Het draait om de vraag of iemand vergeven kan worden en of de vergeven versie veilig is.
De vertelstem
Ik-perspectief, verleden tijd, vanuit Emeralds hoofd, en aangenaam ongepolijst. Het fragment beweegt in korte scènes — spiegel, vriendinnen, zenuwen, herinnering — waarbij de dialogen het meeste werk doen. De twee beste vriendinnen zorgen voor humor, zodat het verlangen niet mierzoet wordt. Casies droge opmerking over de vraag of hij de bekentenis zal ‘afwijzen’ is een klein vooruitwijzend knikje: het woord ontploft in de volgende vertelzin. De toon is jong, kwetsbaar en specifiek, en die ene zin — ‘Afwijzen.’ — laat het duidelijkst zien hoe deze verteller denkt. Hou je van heldinnen die hun kwetsbaarheid zonder harnas vertellen, dan sleept deze stem je meteen mee.
Wat werkt goed
- Emeralds ontwikkeling van toen naar nu is goed te volgen
- Achilles’ bijnaam voor haar zegt meer over zijn karakter dan een hele pagina beschrijving
- Beth en Casie geven de proloog warmte en een geloofwaardige vriendschap
Misschien niets voor jou als
- Niet voor lezers die vroeg het perspectief van de held willen: zijn binnenwereld wordt beloofd, maar nog niet getoond
- Minder geschikt als je niet houdt van helden die hun liefde als controle uiten
Eindoordeel: 9,3/10
Een heldin die we eerst door haar zenuwen leren kennen, niet door haar harnas, tegenover een held bij wie toewijding en wreedheid uit dezelfde bron komen. De vertelstem is intiem en ongepolijst.
Onze reviews zijn gebaseerd op het uitgangspunt van het boek, het eerste hoofdstuk en lezersgegevens uit de My Passion-app. We verklappen niets wat niet al in de flaptekst staat.