Brother After Dark

Prolog

– Mamusiu, czy znowu piłaś? – zapytała mała dziewczynka swoją matkę, stojąc przy blacie, by nalać sobie kolejny kieliszek whisky. Matka nie słyszała córki, a przynajmniej udawała, że jej nie słyszy. – Mamusiu! – zawołała ponownie. – Mamusiu!

Matka wypiła prawie pół kieliszka whisky, po czym nalała sobie kolejnego, nieświadoma obecności córki, której uporczywe wołanie wypełniało kuchnię.

Za oknem grzmiało, a potężny huk sprawił, że dziewczynka krzyknęła ze strachu. Zawsze bała się burzy. Pobiegła do matki, szukając ochrony i pocieszenia, jak każde małe dziecko podczas burzy. Matka nie spodziewała się, że córka rzuci się jej w ramiona, przez co straciła równowagę, choć alkohol równie dobrze mógł być tego powodem. W rezultacie upuściła szklankę, która rozbiła się na tysiąc kawałków o podłogę. Dźwięk tłuczonego szkła, w połączeniu z hukiem grzmotu i błyskiem pioruna, sprawił, że dziewczynka krzyknęła z przerażenia.

– Mamusiu! – zapłakała.

Kobiecie wystarczyło już tego wrzasku. To było dla niej za dużo.

– Mam cię dość, mała gówniaro! – wrzasnęła. – Cały czas tylko jęczysz i płaczesz! To tylko pierdolona burza! Weź się w garść! Czy może chcesz, żebym cię przywiązała do drzewa na dworze?

Ale groźby sprawiły, że dziewczynka zaczęła płakać jeszcze głośniej.

– Zamknij się, kurwa! Zamknij się! Zamknij się!

Dziewczynka nie przestawała płakać, błagając matkę o ochronę, o pocieszenie. Ale zamiast litości, matka była coraz bardziej rozdrażniona.

– Mam cię już dosyć! – krzyknęła, popychając córkę na podłogę. Potem zdjęła pasek i zaczęła na oślep bić kruche ciałko dziewczynki.

Dziewczynka zakryła twarz ramionami, przygotowując się na ból. Ale ten ból nie nadszedł. Bo właśnie w tym momencie między nią a matką pojawiło się smukłe ciało małego chłopca. Chłopiec krzyknął z bólu, gdy pasek matki uderzył go w plecy. Ale nie uciekł. Trwał na miejscu. Leżał na dziewczynce, osłaniając ją przed uderzeniami skórzanego paska.