The Wolf-Fiancée

Podpisałam ostatnią stronę przymierza, w które nie wierzyłam, i spojrzałam przez szybę biura na miasto gotowe pożreć samo siebie. Blackwater z tej wysokości wyglądało czysto—siatka lamp sodowych rozlewała się po mokrych ulicach, latarnia morska rzucała swój biały kręgosłup na port—ale woda skrywała swoje tajemnice; ja również.

Do mojego ślubu z Alfą, którego nie wybrałam, został miesiąc. Księżyc napędzał gorączkę półkrwi mojego syna jak przypływ. A ja zaczęłam zakochiwać się w błyskotliwym, irytującym buntowniku—Eliasie Kade—człowieku, który chciał zamienić starą latarnię, chroniącą moje dziecko przed śmiercią, w luksusową galerię.

Przycisnęłam czoło do chłodnej szyby, wciągnęłam zapach soli i tonera z drukarki, i pozwoliłam ciężarowi układać się tam, gdzie mogłam go unieść. Potem zrobiłam coś, na co prawie nigdy sobie nie pozwalałam: spojrzałam wstecz—pierwszy krok na drodze, która mnie tu doprowadziła.

Mgła wróciła pierwsza.

***

Mgła pochłonęła przylądek jak zaciśnięta pięść. Koksowniki pluły pomarańczowym światłem, dynie z wyciętymi twarzami czaiły się wzdłuż ścieżki, a latarnia morska przecinała ciemność powolnymi, białymi kręgami.

Wspinałam się boso ze wstążką dymiącą w dłoni, w sukni czarnej jak groźba i warkoczu ciasnym jak przysięga. Nie przyszłam po miłość ani przeznaczenie. Przyszłam po dziki, niezobowiązujący seks—jedna godzina, potem koniec. Wiązanie Cieni było czyste: twarze rozmazane, głosy zasłonięte, wilki bezpłodne na czas rytuału. Głód bez konsekwencji, łaska z zasadami.

Dzwony wybiły północ, żelazo wplecione w powietrze.

Kształt wyłonił się z mgły i uderzył we mnie—ramię w klatkę piersiową—na tyle mocno, by odebrać dech. Jego przeprosiny zniknęły we mgle, gdy urok rozmazał rysy jak akwarelę. Został tylko zapach i puls.

Pachniał deszczem, świeżo ściętym drewnem i ciepłą skórą. Zaschło mi w ustach, a ciało odpowiedziało jak zapalona zapałka.

— Zepsułem jakiś nawiedzony spacer? — zapytał, próbując zażartować. — Kim ty jesteś—jakąś wiedźmą?